Twintig jaar geleden gaf hij zijn goede baan als boekhouder bij de Melkunie eraan om te werken met mensen die leven aan de rand van de samenleving.

Nu is Woerdenaar Pieter Visser (tweede van rechts op foto) projectleider van een inloophuis voor dak- en thuislozen aan de Amsterdamse Oudezijds Voorburgwal.

Tussen de erotiekwinkels in de rosse buurt ligt daar ineens het pandje van de Stichting Stads Evangelisatie, op een plek waar je dat het minst zou verwachten. Er staan wat mensen voor de deur, een kop koffie in de hand. De mannen en vrouwen stellen zich voor en praten openhartig. Op de foto gaan is een ander verhaal. ,,Mijn kinderen weten niet in welke situatie ik leef,’’ zegt er één.

Het zijn voornamelijk mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats die de dagopvang bezoeken. Ze drinken koffie, spelen een spelletje of kijken een film. Die evangelisatie nemen ze maar voor lief, lijkt het. ,,We proberen wel met de bezoekers in contact te komen en met hen te praten, maar het wisselt. Onze boodschap komt soms wel en soms niet over,’’ zegt Pieter Visser. ,,Er is hier in ieder geval meer interactie dan in de kerk.’’

In Woerden was Pieter Visser al actief binnen de hervormde kerk, waar hij diaken was. ,,Ik wilde eigenlijk het liefst met mensen werken. En evangeliseren, dat zit gewoon in me. Ik heb destijds gesolliciteerd bij de vereniging Tot Heil des Volks en ben gaan werken in een jeugdhotel in Amsterdam. Nee, ik had daar geen opleiding voor, heb alles in de praktijk geleerd.’’

De verhuizing naar Amsterdam was een cultuurschok, zeker voor de vrouw van Visser. ,,We woonden naast het jeugdhotel; dat was voor haar wel even schrikken.’’ Inmiddels is het gezin teruggekeerd naar Woerden.

,,In de jeugdhotels kreeg ik steeds meer te maken met dak- en thuislozen en asielzoekers en dat werk trok me toch het meest. Zo ben ik bij de Stichting Stads Evangelisatie terechtgekomen.’’ In Amsterdam kent men het project als AHA: Amsterdammers Helpen Amsterdammers. Dat slaat op het grote aantal vrijwilligers dat in het inloophuis actief is. Pieter Visser is de enige betaalde kracht, en dat voor slechts twaalf uur in de week. Dat is geen vetpot, geeft hij toe. Hij heeft een groot gezin - vijf kinderen van 5 tot 17 jaar - en hij volgt ook nog eens een dure studie maatschappelijk werk. ,,Mijn vrouw is meer gaan werken. Zij vraagt ook wel eens waar ik het voor doe. Maar we hebben geen luxe wensen. Ik zoek een ander soort rijkdom. We gaan heus wel op vakantie, maar dan gaan we kamperen in de Achterhoek. Vinden we allemaal leuk. ’’

Het buurthuis heeft duidelijk een functie. Soms komen er vijftien mensen op een dag, soms veertig. Daklozen, prostituees, een verdwaalde toerist. Het is in de hele binnenstad bekend; de bezoekers die buiten staan, fungeren als uithangbord. ,,Er komen mensen voorbij en die vragen wat hier gebeurt, en dan komen ze binnen. Sommigen zie je één keer, anderen komen iedere dag.’’

Dat het inloophuis juist in deze buurt ligt, vindt de gedreven Woerdenaar niet zo vreemd. ,,Jezus hielp in zijn tijd ook de minstbedeelden, dus misschien had hij in deze tijd ook wel in deze buurt rondgelopen.’’

Visser vindt het evangeliseren nog steeds belangrijk. ,,Het is toch een extra dimensie als je over je geloof kunt praten. Niet iedereen heeft daar behoefte aan, dat klopt. Maar iedere twee weken hebben we een samenkomst met een warme maaltijd. We zingen, bidden en eten samen. Daar komen toch altijd mensen op af. Het bezoek is wisselend; het ligt er ook aan wie de spreker is,’’ zegt Pieter Visser.

Er worden ook activiteiten gehouden in het inloophuis. Af en toe is er een beautymiddag voor de vrouwen, de mannen kunnen een zakcentje bijverdienen door aan oude fietsen te sleutelen en er is wel eens een creatieve middag. ,,Niet zo vaak, de bezoekers hebben nu eenmaal geen thuis om de dingen die ze maken, neer te zetten.’’ Pieter Visser leidt alles in goede banen en helpt bij het vinden van een overnachtingsplaats.

Af en toe slaat de vlam in de pan en is er ruzie. ,,Soms om niets. Vandaag nog werd een man woedend omdat iemand op zijn stoel was gaan zitten. Nee, bedreigd heb ik me nog nooit gevoeld, het loopt nooit echt uit de hand. Ik heb wel eens iemand moeten verwijderen vanwege zijn grove taalgebruik, en dan bedoel ik méér dan vloeken. Soms doet het me wel pijn om te horen hoe mensen met elkaar omgaan.’’

Hoewel zijn hart bij het werk in de Amsterdamse binnenstad ligt, zou Pieter Visser toch het liefst een betaalde baan krijgen als maatschappelijk werker. ,,Maar ik ga hier alleen weg als ik de zaken goed kan achterlaten. Dit werk moet worden voortgezet.’’

Algemeen Dagblad, 23 maart 2009 - Door PETER VAN EIJK