19-07-2017

'Onze passie voor kinderen is groter dan wat we kunnen'

In april opende Het Fort de eerste locatie in Amsterdam-Noord. Doelgroep: kinderen uit minder bedeelde gezinnen uit de wijk die twee dagen in de week na schooltijd welkom zijn voor oprechte aandacht en een gezellige plek na schooltijd. Hoe draait dit project? Opnieuw op bezoek in de wijk de Banne.

Was in maart alles nog in de opbouwfase, tegenwoordig ziet de locatie – een soort gezellige huiskamer- er al veel meer voltooid uit: kasten die gevuld zijn met boeken en spelletjes, een voetbaltafel, kleurige banken voor de kinderen om op te chillen en veel creativiteit aan de muren: zelfgemaakte schilderijen, vrolijke huisregels en picto’s die de dagindeling aangeven. Kindercoach Ramon en coördinator Mieke kijken terug op een paar bijzondere opstartmaanden: ‘Er is veel gebeurd in korte tijd.’

En dat is waar: er is een groep van twaalf kinderen die twee keer per week na school ‘thuiskomt’ op het Fort en een tweede groep wordt momenteel gevormd. Ramon: ‘We hebben het Fort-concept vanachter ons bureau bedacht, maar nu is het echt geworden. En het werkt! We zien dat we het vertrouwen van de kinderen en hun ouders krijgen en dat er een band ontstaat. Dat is gaaf om te zien en daardoor kan ook groei ontstaan.’ Naast de mooie kanten, zijn er ook moeilijke dingen. Ramon: ‘Je hebt niet overal invloed op en de kinderen brengen hun eigen verhaal mee. Met kinderen werken is iedere dag weer anders. Ze laten zich van hun beste kanten zien, maar er zijn ook punten waar ze zich in moeten ontwikkelen. Dat levert soms pittige situaties op.’

Ramon en Anette zijn beiden kindercoaches, Mieke valt als coördinator af en toe in. Toen ze onlangs op de groep aan het werk was, zag ze plotseling een totaalplaatje wat haar erg bemoedigde: één van de kinderen vroeg aan Ramon of hij een spelletje wilde doen, twee andere kinderen speelden tafelvoetbal en andere kinderen bouwden een hut op de bank. Een normaal huiselijk plaatje, zou je zeggen, wat is daar nou bijzonder aan? ‘Meer dan je denkt’, zegt Mieke. ‘Want kinderen spelen pas op deze manier als ze zich veilig voelen en als ze kwetsbaar durven te zijn. Dus kinderen die positief met elkaar en met ons spelen, dat zegt ontzettend veel.’ Op straat is de cultuur wat dat betreft veel harder en zien de Fort-medewerkers de ‘harde muren van zelfbescherming’ weer omhoog gaan. Mieke: ‘Maar je wilt zo graag dat de kinderen er bewust voor gaan kiezen in veilige situaties hun muren neer te laten om de positieve aandacht en liefde toe te laten in hun hart.’

Krachtig karakter
Ramon: ‘Er zit inderdaad soms wel narigheid in de manier hoe kinderen in deze wijk met elkaar omgaan. Ik wens ze ook heel graag een krachtig karakter toe en ik wil de ze de vaardigheden leren om met negativiteit om te gaan.’ Mieke: ‘Dat is de derde weg van Jezus: bij negativiteit kun je in de aanval gaan, uit angst weglopen of vanuit liefde reageren. Vaak kan je met een beetje liefde, creativiteit en humor een positieve wending geven aan een lastige situatie.’ Vanuit liefde reageren en dan ook nog onvoorwaardelijk. Dus niet alleen aardig doen tegen kinderen die leuk mee doen, maar ook liefde geven aan kinderen die onaangepast gedrag vertonen. Zoals een groepje hangmeiden die in een bepaalde periode continu aan het belletje lellen was bij het Fort. Ramon: ‘Dat was heel storend, maar ik had me voorgenomen om liefdevol te reageren. Dus elke keer deed ik de deur open en vroeg vriendelijk of ik iets voor ze kon betekenen. Een paar dagen later ging opnieuw de bel: het brutaalste meisje van het groepje stond alleen voor de deur en vroeg heel beleefd of zij misschien een aanmeldformulier voor het Fort mocht hebben. Ze wilde ook graag komen. Dat is toch mooi?!’

Uniek en bijzonder
Samen thee drinken en groente en fruit eten, knutselen, groepsgesprekken, huiswerkbegeleiding of buiten een spel met de hele groep samen doen: het zijn hele gewone dingen die door de medewerkers van het Fort worden ingezet om spelenderwijs de kinderen telkens een stapje verder te helpen in hun ontwikkeling. Alles is er op gericht om de twaalf kinderen van groep vijf tot en met zeven in drie jaar tijd een goede basis mee te geven en ze sterker te maken. Mieke: ‘We hopen dat kinderen ook later zullen weten dat er volwassenen waren die in hen geloofden en die zeiden dat ze uniek en bijzonder waren. We hopen dat wij een verschil mogen maken in het leven van deze kinderen. Dat het hen kracht geeft dat er volwassenen zijn die in hen geïnteresseerd zijn, hen waardevol vinden en in hen geloven. En ja: we zouden zoveel meer willen doen, onze passie is wat dat betreft groter dan de dagelijkse praktijk toelaat. Maar wij mogen weer leren loslaten en vertrouwen dat God er mee bezig is. En vertrouwen dat God bij machte is veel meer te doen dan wij vragen of denken, zoals dat zo hoopvol geschreven wordt in Efeziërs 3: 20.’

 

Cookies helpen om u een betere gebruikerservaring te bieden. Door gebruik te maken van onze website, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. OK Meer informatie