Het moet al een jaar of vijftien geleden zijn. We liepen met onze kinderen richting het watervalletje. Gek, maar sommige dialogen vergeet je nooit. Er waren wat kinderen aan het spelen. Een van hen, een meisje, hoorde mij in een vreemde taal praten. Ze voegde zich bij een van onze kinderen en vroeg meelevend: 'is joen va een Emmeloorder?' Onze dochter kon niet anders dan dit euvel toegeven. Meelevend vervolgde het meisje: 'meen vader is ok een Emmeloorder'. Gedeelde smart is halve smart, moet ze gedacht hebben. Trijntje probeerde de pijn nog wat te verzachten door te verklaren dat ik er niets aan kon doen. Dat was natuurlijk lief, maar het maakte de zaak niet minder erg. Ik ben geen Urker. Ik ben een poldergast.

Alhoewel, ben ik dat echt? Zes jaar was ik toen mijn vader en moeder met hun zes zonen van het toenmalig eiland, Goeree-Overflakkee vertrokken. Mijn vader zag op het eiland weinig perspectief voor z'n opgroeiende jongens. Hij besloot tot een soort emigratie. Met een achtergelaten Amerikaanse legertruck reisden we naar het nieuw ontgonnen land. Behalve wat eenvoudige huisraad lag er een betonnen waslijnpaal in de laadbak. Een onmisbaar attribuut voor een groot gezin. Het bood een aardige zitplaats voor de zes jongens en hun vader. Geboren in Dirksland, op Goeree-Overflakke zou ik me dus Dirkslander kunnen noemen. Maar de echte Dirkslanders glimlachen er om. Herinner je je er nog wat van?, hoor ik ze denken. Goed, dan maar Ensenaar. Daar heb ik toch ook een jaar of vijftien rondgehangen. Maar heeft Ens zelf eigenlijk al een identiteit?

Wacht even, misschien kan ik aanspraak maken op het Amsterdammerschap. Twaalf jaar hebben we in de binnenstad gewoond en ik loop er inmiddels een kleine veertig jaar rond. Ik houd van de stad. Toch vrees ik dat het allemaal niet helpt. Voor Amsterdammers bestaan er maar twee soorten Nederlanders: Amsterdammers en boeren. Zonder twijfel zullen zij me bij de tweede categorie indelen.

Wie ben ik? Waar hoor ik bij? Voor vluchtelingen kan het een vraag van leven of dood zijn. Zonder paspoort ben je nergens. Toch moet er met betrekking tot identiteit nog een vraag gesteld worden. Als zeerovers tijdens een plotselinge ontmoeting snel wilden weten wat voor vlees ze in de kuip hadden stelden ze drie vragen. 'Wie ben je, waar kom je vandaan en waar ga je naar toe?' Aardig om over na te denken. De eerste twee vragen komen heel veel aan bod. Wie ben ik en wat zijn mijn wortels. Over de derde vraag hoor je veel minder. Waar ga je naar toe? Nee, even niet over de bestemming van onze volgende vakantie, maar over onze uiteindelijke bestemming. Misschien is mijn identiteit wel gewoon 'pelgrim'. Onderweg. In Dirksland begonnen, even Amsterdam aangedaan, een visje gegeten op Urk, op weg naar de laatste grens. 'Geldig paspoort?' Vooruit- denken is ook een zaak van leven en dood.

Auteur: Krijn de Jong

Geplaatst onder de rubriek 'Tussen Urk en Amsterdam' in het Urkerland.