Tussen Urk en Amsterdam

Bent u er ook wel eens zat van? Altijd dat gezeur over alcohol en drugs. Het lijkt soms wel of er op Urk niks anders meer is. Soms word ik er wel eens moe van. Maar wie vooral moe worden zijn de mensen uit de directe omgeving van de verslaafde. Dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, altijd die spanning, altijd die zeurende pijn, altijd dat onbegrip, altijd die zee van ellende. Soms horen of zien we er iets van, maar meestal blijft het verborgen. Je schaamt je al genoeg en trouwens wie begrijpt je? Ook de verslaafde wordt in zijn eerlijke momenten moe van zichzelf, maar hij lijkt niet anders meer te kunnen. Hij heeft de regie van zijn leven uit handen gegeven. Hij wordt geleefd. Met smoezen, grappen en grollen probeert hij er nu en dan nog een aardige draai aan te geven, maar het feit ligt er: hij is een slaaf geworden.  

Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor al die ellende? Heel veel verschillende mensen. Natuurlijk eerst de verslaafde zelf. Hij heeft op beslissende momenten verkeerde keuzes gemaakt. Maar ook de dealers in drugs en alcohol zijn mede verantwoordelijk. En verder...onze hele gemeenschap. Met z'n allen houden we op een of ander manier de verslavingscultuur in stand. Als je bijvoorbeeld alcoholweigeraar bent, zoals in mijn geval, dan is het een hele toer om dat overeind te houden. Je moet opboksen tegen heel veel lieve familieleden en lieve vrienden die toch vinden dat een biertje, een wijntje en een  borreltje er gewoon altijd en overal bij horen. Je weigering wordt niet zelden als ongemakkelijk ervaren.

Wie kan er eigenlijk iets aan die verslavingsellende doen? Heel veel verschillende mensen. De dokter, de hulpverlener en ... u die dit leest. Je kunt bijvoorbeeld beginnen met na te gaan denken over je eigen drinkgedrag en over het voorbeeld dat je daarmee aan de jongere generatie geeft. Je kunt je verder af vragen of het wel verstandig is om zomaar altijd voor iedereen drank in te schenken. Waarom bieden we niet een alcoholvrije drank aan? Je kunt nog verder gaan. Je kunt samen met anderen gaan nadenken over hoe we tot een cultuuromslag zouden kunnen komen. En je kunt daarvoor bidden. Als u een positieve bijdrage wilt leveren heeft u daarvoor volgende week de gelegenheid. In het kader van 'de week van verslaving' wordt er  D.V. in het Kerkje aan de Zee elke avond een korte samenkomst  gehouden. Verschillende mensen zullen daar iets vertellen over hun eigen verslavingsverleden, de Bijbel gaat open en er wordt voorbede gedaan. Er werken mensen mee uit verschillende geledingen van de Urker gemeenschap. Ja, je kunt wel eens moe worden van al dat verslavingsgedoe. Maar de strijd opgeven mogen we nooit. Nooit mogen we ons bij slavernij neerleggen. Alles wat we kunnen  moeten we doen. Als u er volgende week bij bent dan doet u wat.