Mooi die foto van dat groepje collega's van het gemeentehuis die gestopt zijn met roken. Goeie actie. Goed ook om het samen te doen, om elkaar er doorheen te helpen. Roken doe je vanwege het gemeenschapsgevoel meestal ook samen. Samen stoppen geeft een nog sterker saamhorigheidsgevoel. Er is nog meer goed nieuws. Dominee de Boer, van de Moriakerk, heeft afgelopen zondag in het kader van de preek over verslaving verteld dat ook hij met roken is gestopt. De gemeente mag hem in de gaten houden. Hoopvolle acties. Dit zijn signalen de goeie kant op. Preken is prachtig, een nieuw voorlichtingsboekje is handzaam en goed te gebruiken, maar er kan niets op tegen levende voorbeelden, identificatiefiguren, mensen waar je je aan op kunt trekken. Jongeren kunnen dan gaan denken: 'het kan toch'. En als het niet in een keer lukt gewoon een nieuwe poging ondernemen. Verslaving is taai en dat moeten wij ook zijn.

Maandag 7 november begint de week van verslaving. Net als vorig jaar hopen we in die week elke avond een uurtje met elkaar op te trekken in het Kerkje aan de Zee. Kom vooral. Ook daar zijn van die  levende voorbeelden. Verschillende Urkers zullen vertellen hoe ze van hun verslaving losgekomen zijn. Ik herinner me alle verhalen van vorig jaar nog levendig. Indrukwekkend, ontroerend en verheugend. Elke keer als ik in Amsterdam of ergens anders spreek merk ik het. Je kunt een boeiend en bezielend verhaal houden, maar je kunt nooit op tegen een levensverhaal, een verhaal van een ex-verslaafde. Hij of zij is een levende hoop. 'Het kan dus toch', denken de toehoorders, 'ik zie het met mijn eigen ogen'. Gaat het makkelijk om er van af te komen? En hebben ze het nu altijd makkelijk? Nee. U en ik trouwens ook niet. Het leven is een strijd. Het gaat er om dat we de goede strijd strijden. En die strijd blijkt meer dan de moeite waard te zijn. Door de vreugde van het nieuwe leven verdwijnen pijn en moeite naar de achtergrond. Verslaving hoeft niet het laatste woord te hebben. Er is ontsnapping mogelijk. Je moet wel durven. Er is moed voor nodig. Niet zelden meer moed dan wij bezitten. Daarom bidden we ook als we bij elkaar zijn.

Nog even terug naar die voorbeelden. We zijn natuurlijk allemaal voorbeeldfiguren. Meestal zijn we ons dat niet bewust. Misschien moet u even om u heen kijken voordat u een borreltje achteroverslaat, of een pilsje in de hand houdt. Wie kijken er allemaal mee? Voor wie bent ik op dat moment een voorbeeld? En als u met gulle hand voor uw gasten inschenkt, kijk eerst even om u heen. U bent op dat moment een voorbeeld. Anderen zullen dit voorbeeld gaan volgen. Er is moed voor nodig om met deze taaie gewoonten te breken. In veel gevallen meer moed dan we bezitten. Ook daarvoor bidden we tijdens onze ontmoeting in het Kerkje aan de Zee. U kunt meedoen. 

Krijn de Jong
Geplaatst onder de rubriek ' Van Urk en Amsterdam' in Het Urkerland.