Tijd voor jubilea. Veertig jaar koffiebar, veertig jaar Shelter hostels en vijftig jaar vakantiekampen van stichting Kaleb. Ze hebben een diep spoor in ons leven getrokken. Het is nauwelijks nog in te denken hoe nieuw het toen allemaal was. Het waren revolutionaire tijden. We deden er volop aan mee. Maar wel op onze eigen manier. We sloten wel aan bij de tijdsloop, maar niet bij de tijdgeest. We waren alternatief onder de alternatieven. We droegen lang haar, het liefst zaten we op de grond en we speelden gitaar, maar we zongen een ander lied. Radicaal waren we. Het zat in de lucht in die jaren zestig en zeventig. Er was beweging van Gods Geest. Het was de tijd van de Jesus Movement. 'All over the world the Spirit is moving', zongen we. Wat ís er in die tijd veel nieuw werk begonnen. Koffiebars overal. En bij de oude Vereniging Tot Heil des Volks startte Johan Frinsel trendsettend werk onder jeugdtoeristen en onder verslaafden. En nu vieren we de jubilea. Hoe staan we er eigenlijk voor?
Bij dit soort feestelijkheden moet ik altijd terugdenken aan die kleine Franse professor. Het was eind jaren zestig. Hij gaf zijn getuigenis op een jongerenkamp ergens in de Elzas. Hij was oud. Eigenlijk te oud voor zo'n jongerenkamp. Wat kon hij ons jongeren nog te zeggen hebben? Onverwacht veel. 'Zestig jaar geleden ben ik tot geloof gekomen en zestig jaar is God trouw gebleven'. Dat was het. Het kortste en krachtigste getuigenis dat ik ooit heb gehoord. Ontroerend. We hoorden het van een ervaringsdeskundige: van God kun je op aan. Dat is ook de boodschap van die jubilea, de boodschap voor ons die er in die begintijd of verderop bij betrokken waren.
Hoe staat het eigenlijk met ons enthousiasme? Regelmatig verlang ik terug naar die begintijd. De koffiebartijd bijvoorbeeld. Honger hadden we, honger naar het Woord van God. Bij de maaltijden lag de Bijbel naast het bord. En zingen wilden we en samen bidden en evangeliseren en helpen waar dat kon. We waren een en al enthousiasme. We waren tegen het materialisme en tegen het dogmatisme. Leven wilden we. Vakantie? Prima, maar dan wel een evangelisatiekamp. Met Kaleb bijvoorbeeld. Een ijzersterke formule hebben die. Lol maken en ontspannen gaan er naadloos samen met bijbelstudie en bidden. En niet over kerkmuren heen, maar gewoon er door. We hadden belangrijker zaken aan ons hoofd. Maar we waren niet tegen de Kerk, zeker niet. Veel mensen uit die tijd vervullen nu leidinggevende functies in verschillende kerken. Mooie naam trouwens, 'koffiebar'. Aan koffie hadden we genoeg. Waar de Heilige Geest werkt is weinig drang naar alcohol.
Hoe gaan we, ouder en wijzer geworden verder? Kiezen voor het Zwitserlevengevoel? Ik denk het niet. Het Koninkrijk-van-God-gevoel wil niet wijken. Goddank. We hebben nog wat aan de jongeren door te geven. Bijvoorbeeld dat God trouw is. En verder? Gewoon blijven zingen, en bidden en evangeliseren en helpen waar het kan. Graag tot de laatste adem.
Krijn de Jong
Geplaatst op zaterdag 29 oktober 2011
