In de jaren zeventig stelden twee vrouwen zich de vraag wat het verhaal was van de vrouwen achter de ramen. Zouden deze vrouwen hulp nodig hebben? De enige manier om daarachter te komen was door met hen in gesprek te gaan. In die tijd waren er veel Spaanstalige vrouwen werkzaam op de Wallen en al snel bleek dat ze vanwege de taalbarrière niet goed konden communiceren. Gelukkig vonden de vrouwen iemand die wel Spaans sprak en konden de eerste contacten gelegd worden. Er bleken inderdaad veel hulpvragen te leven onder de vrouwen, zowel praktisch als psychisch. Om in deze noden te voorzien, startten zij in 1985 een vast aanloopcentrum vanwaar de vrouwen op de Wallen bezocht werden en waar de vrouwen zelf naar toe konden komen. Scharlaken Koord was een feit. Wekelijks bezochten ze de Wallen om contact te leggen met de vrouwen en te luisteren naar hun verhaal. De informatie die de medewerkers van Scharlaken Koord kregen tijdens het straatwerk en de hulpvragen die de vrouwen aan hen kenbaar maakten, dienden vervolgens als basis voor het opstarten van preventie- en maatschappelijk werk. Dit is nog steeds de kracht van Scharlaken Koord: het spreken van dezelfde taal als de vrouwen die werkzaam zijn in de prostitutie en luisteren naar hun noden en behoeften, om vervolgens die informatie te gebruiken als bron voor het ontwikkelen van preventieactiviteiten, uitstapprogramma’s en andere vormen van hulpverlening.