Helemaal stil wordt het nooit. Tijdens het Bijbelstudiemoment bij De Tweede Mijl blijft de buitendeur gewoon open. Iedereen is welkom! En daarom loopt men in en helaas ook uit, tussen twaalf en half een. Sommigen gaan net voor twaalven de stad weer in, enkele opmerkingen achterlatend over ‘dat stelletje christenen daarbinnen’. Anderen staan halverwege de Bijbelstudie op omdat ze nu wel genoeg weten over ‘die God - waarom hebben jullie het niet een keer over een nieuwe God? Het gaat hier altijd over dezelfde…’

Inderdaad. Gelukkig maar. Stel je voor dat we elke maand een andere God moeten verkondigen, inclusief een nieuwe leer. Verschillende allochtonen lopen ook halverwege het bezinningsmoment naar buiten. Zij verstaan de taal niet. Nee, helemaal stil wordt het nooit tijdens het Bijbelstudiemoment. Nooit?

Als er iets is wat ik heb geleerd van bezoekers van De Tweede Mijl, dan is het de moed om door te gaan, hoe benard de situatie ook is. Neem Kees, een 65-jarige man die jarenlang op straat heeft doorgebracht. Hij kon al nooit goed met geld omgaan en had huurachterstand. Toen hij twintig jaar getrouwd was, liep zijn huwelijk op de klippen. Zijn vrouw verliet hem, en zijn zoons gingen met haar mee. Ze verbraken het contact met hem. Door zijn problemen raakte hij aan de alcohol. Hij moest de huur van zijn huis voortaan alleen opbrengen en daarnaast ook nog eens alimentatie betalen. Hierdoor belandde hij op straat.

Voor zijn cokeverslaving kwam hij in een afkickkliniek terecht. Daar zag hij mensen die door de drugs meer dood dan levend waren. Hij schrok zich lam en stopte radicaal met de coke. Hij wilde niet net zo beschadigd raken als veel andere verslaafden. Kees ging vervolgens de schuldsanering in en betrok voor weinig geld een caravan op een verlaten industrieterrein. Jarenlang woonde hij daar.

Een eigen huis

Vorige week was het moment waarop Kees mij trots de sleutels van zijn nieuwe onderkomen liet zien. ‘Ik heb een huis!’ was het eerste wat hij zei toen ik hem zag. Hij had een aanleunwoning voor senioren toebedeeld gekregen. Zijn huurcontract en alle andere papieren had hij bij zich. En hij heeft het getroffen. In het bejaardentehuis kan hij voor weinig geld een maaltijd krijgen. Zijn was kan hij daar ook doen. Kees zou nog slechts één nacht doorbrengen in zijn caravan, en dan zou hij verhuizen. Het is voor hem een enorme luxe om straks weer in een huis te wonen!

Karolien Lievense studeert Maatschappelijk Werk en loopt stage bij De Tweede Mijl. Samen met medestudente Petra van Leeuwen verzorgt ze om de week een column over De Tweede Mijl.

Boos is hij. Gigantisch boos. Al meer dan een half uur roept hij aan één stuk door. Over de samenleving van tegenwoordig. Over de politie waarvan je al een boete krijgt als je nog niets gedaan hebt. ‘Zodra ze mijn kop zien, komen ze al op me af. Want op school hebben ze geleerd hoe criminelen eruit zien. Je hoeft maar een vuilnisbak in te kijken en ze geven je een boete. Doe ik iets verkeerds? Wij zijn ook gewoon mensen hoor! En we moeten ook eten en drinken! En…’ Druk gebarend en met veel consumptie uit de dakloze zijn frustraties. Hoe langer hij bezig is, hoe meer opgewonden hij raakt.

Of het tekenen helpt? Bijvoorbeeld om de ellende wat van zich af te tekenen? Nee, zo denkt Gert er niet over. De van oorsprong Surinaamse man houdt niet van tekenen. ‘Ik voel me nu juist gevangen’, zegt hij. Een poosje zit hij met een leeg vel papier voor zich uit te staren. Uiteindelijk gaat hij toch aan de slag. Met een paars potlood maakt hij enkele figuren, een eend, een ster … Maar veel moeite doet hij er niet voor. Hij houdt hier nu eenmaal niet van.

Hij kijkt naar Stijn, de Slowaakse man tegenover hem, en maakt een opmerking over het feit dat deze wel heel ingespannen bezig is. En hij heeft gelijk. Terwijl er wordt gelachen en gepraat, zit Stijn zwijgend te werken aan zijn tekening: Een Amsterdamse gracht en daarnaast een tafel met een computer en een stoel.

‘Jezus leeft in eeuwigheid, Zijn sjaloom wordt werkelijkheid, alle dingen maakt Hij nieuw, Hij is de Heer van mijn leven…’ Het is twaalf uur. Uit de geluidsboxen van De Tweede Mijl klinkt muziek. De vrijwilligers en de gasten zingen mee. Diep voorovergebogen over zijn liedbundel probeert een man uit Ecuador de woorden te lezen. Zijn lippen bewegen. Met een vinger volgt hij de tekst. Na de Bijbelstudie schuif ik naast hem aan tafel. Zijn ogen lichten op en ik krijg een stortvloed van woorden over me heen.

Een baan, een huis, een vrouw en kinderen. Dat is het droombeeld van veel dak- en thuislozen in Amsterdam. Een mannelijke bezoeker van De Tweede Mijl legt het me geduldig uit: ‘Je vrouw ’s morgens een zoen geven en dan allebei de deur uit om te gaan werken. ’s Avonds elkaar weer omhelzen en vragen hoe de dag geweest is. Dat is pas echt leven! Nee, niet het straatleven in Amsterdam. Hier leef je in een cirkel waar je niet gemakkelijk uitkomt. Eten, drinken en lopen. Op die manier bouw je geen toekomst op. Je moet zelf uit de cirkel stappen. Bijvoorbeeld door te verhuizen. Ergens anders een nieuw leven opbouwen en nieuwe vrienden maken.’